Gela batean itxita daukaten gizon bat. Gizon hori historiak kontatzen saiatzen da. Kontatu nahi lituzkeen historiak gogoratu nahi ez lituzkeen historiekin korapilatzen zaizkio: lagunak, Mutua, Samuel, Abel, eta batez ere Marga. Aitaren gorpua, etxean. Eta ama. Ama izugarria. Amaren maitasun itogarria. Elementu minimoekin ondu zuen Saizarbitoriak, kontakizun latz, etsi, esperantzarik gabeko hau. Ramon Saizarbitoriaren hirugarren nobela da Ene Jesus. 1976an argitaratu zuen, Egunero hasten delako eta Ehun metroren ondoren. Bi hauek orduan sortzen ari zen euskal irakurlego berriaren berotasuna jaso bazuten, Ene Jesus nobelak isilik utzi zituen irakurle horietako asko. Mutu. Urte askotako isiltasuna eragin zion idazleari ere. Ene Jesus argitaratu ondoren, hemeretzi urte pasatu zituen Saizarbitoriak nobelarik argitaratu gabe. Bere nobelagintza mutur posible bateraino eramana zuen testu honekin. Historiak kontatu ezinetik abiatuta, nobela muturreko, nobela hunkigarri, nobela ahantz ezina idatzi zuen Ramon Saizarbitoriak. Irakurle ausartentzat idatzia, orduan bezala gaur egun ere.
