Aquí Vigo mírase ao espello. En Vigo en tres paisajes, Manuel Lueiro Rey compón trece poemas -oito, tres e dous- que cartografan a cidade en tres latexos, coa precisión dun artesán da métrica e a respiración dun poeta que sabe escoitar o rumor humano das rúas. Estes sonetos naceron en 1960 como obra premiada no certame «Cidade de Vigo», e dende entón, convertéronse nun pequeno clásico segredo: unha celebración da urbe atlántica e, ao mesmo tempo, unha lección de forma, ritmo e mirada. Lueiro, que transitou do castelán ao galego nos anos sesenta e sostuvo sempre unha literatura de compromiso «coas xentes que padecen a historia», pon aquí o seu oficio ao servizo dun tema imposto e faino propio: a paisaxe vólvese emoción, compás urbano, memoria. O seu sonetario, escrito con linguaxe coidada e dominio técnico, dialoga coa mellor tradición do xénero e rescata a cidade como territorio moral e poético. Publicados por primeira vez como Sonetos a la ciudad de Vigo (1960) e modificados en 1990 co título que hoxe recuperamos, estes textos regresan nunha nova edición que confirma a súa vixencia: lelos é redescubrir Vigo dende a altura exacta, onde a beleza convive coa historia e o latexo do porto coa íntima música de cada verso.
